Zarządzanie kryzysowe

Zarządzanie kryzysowe (Crisis Management – CM) jest jednym z trzech fundamentalnych elementów w polityce bezpieczeństwa Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego – obok obrony kolektywnej i współpracy na rzecz bezpieczeństwa.  Jest rozumiane bardzo szeroko. Rola NATO w tej dziedzinie obejmuje całe spektrum działań: od operacji o charakterze wojskowym, stabilizacyjnym i pokojowym po ochronę ludności przed skutkami klęsk naturalnych i katastrof technicznych, a także pomoc humanitarną. Pod pojęciem operacji reagowania rozumie się wszystkie możliwe operacje mogące wynikać zarówno z artykułu 5 Traktatu Waszyngtońskiego o obronie kolektywnej jak również nie wynikające  z tego zapisu (Article 5 and Non-Article 5).  

Zarządzanie kryzysowe zakłada jak najskuteczniejsze wykorzystanie zasobów i zdolności wojskowych jak też nie-wojskowych. Obejmuje planowanie cywilne (Civil Emergency Planning – CEP), współpracę cywilno-wojskową, a także zarządzanie skutkami (Conseqence Management). Dzięki temu można reagować na różnorodne zagrożenia i przezwyciężać różnego typu sytuacje kryzysowe. Proces zarządzania kryzysowego w ujęciu NATO-wskim obejmuje sześć faz: Indications and Warning (oznaki sytuacji kryzysowej i  ostrzeganie), Assessment (ocena sytuacji), Response Options Development (dobór opcji reagowania), Planning (planowanie), Execution (wykonanie) oraz Transition (stadium przejściowe). Granice pomiędzy tymi fazami są jednak traktowane jako „płynne”.

W procesie zarządzania kryzysowego Sojusz Północnoatlantycki kieruje się tzw. podejściem holistycznym, całościowym, do zapobiegania względnie rozwiązywania kryzysów wszelkiego rodzaju, uwzględniając aspekty polityczne, cywilne i wojskowe danej sytuacji a zarazem możliwości pomocy ze strony innych organizacji międzynarodowych. Z punktu widzenia zarządzania kryzysowego ważny jest artykuł 4 Traktatu Waszyngtońskiego. Niezależnie bowiem od stałych konsultacji odbywających się w ramach sojuszniczych, a często także partnerskich, pozwala on każdemu państwu członkowskiemu w każdym momencie, kiedy tylko uzna ono, iż zagrożona jest jego integralność terytorialna, niezależność polityczna lub bezpieczeństwo, na konsultacje i przedyskutowanie sytuacji z pozostałymi.

 

Planowanie cywilne

Planowanie cywilne jest istotnym elementem zarządzania kryzysowego. Jego celem jest – w pojęciu  NATO-wskim – gromadzenie, analiza i dzielenie się przez państwa członkowskie informacjami o działaniach z zakresu planowania w skali narodowej, tak aby zapewnić jak najskuteczniejsze wykorzystanie istniejących zasobów i zdolności podczas sytuacji kryzysowych w zgodzie z celami całego Sojuszu.

Planowanie cywilne należy wprawdzie zasadniczo do kompetencji poszczególnych państw członkowskich Sojuszu Północnoatlantyckiego i jest regulowane zgodnie z ich suwerennymi decyzjami, niemniej współpraca w ramach NATO przyczynia się do lepszej skuteczności działań na poziomie krajowym oraz do większej spójności w tej dziedzinie, podobnie jak w całokształcie polityki bezpieczeństwa Sojuszu. Planowanie cywilne składa się na koncepcję bezpieczeństwa i stabilności w całym regionie euroatlantyckim, sprzyjając również równocześnie rozwojowi relacji z państwami partnerskimi NATO z Europy i innych regionów świata. Planowanie cywilne w skali szerszej niż jednego czy kilku krajów pozwala w razie wystąpienia niebezpieczeństw natury wojskowej ale też działań  hybrydowych, zagrożeń terrorystycznych, klęsk naturalnych i katastrof technicznych na skalę przekraczającą zdolność reakcji państwa, na obszarze którego wystąpią, na wykorzystanie również cudzych sił i środków dla przezwyciężenia sytuacji kryzysowej. W związku ze skomplikowaną sytuacją w otoczeniu NATO-wskiego terytorium szczególnego znaczenia nabierają przygotowania zarówno w sferze wojskowej jak i cywilnej na wypadek jej dalszego pogorszenia, a współpraca cywilno-wojskowa staje się niezbędna.

Tak więc za główne cele planowania cywilnego w ramach Sojuszu Północnoatlantyckiego uznaje się:

  • utrzymywanie ciągłości zarządzania podczas ewentualnych działań wojennych;
  • zwiększanie skuteczności wykorzystania narodowych zasobów cywilnych oraz infrastruktury zarówno na potrzeby cywilne jak i wojskowe;
  • ochronę ludności i pomoc dla niej;
  • zapobieganie i przeciwdziałanie sytuacjom kryzysowym.

Współpraca państw w ramach NATO zapewnia wymianę informacji o odbytych oraz planowanych przedsięwzięciach narodowych i międzynarodowych ze sfery cywilnej,  a także cywilno-wojskowej, umożliwiając dzielenie się doświadczeniami i tzw. dobrymi praktykami. Regularna wymiana informacji, troska o podobne standardy i procedury, planowanie i koordynowanie niektórych przedsięwzięć, a przede wszystkim wspólne ćwiczenia, przynoszą korzyść każdemu uczestniczącemu podmiotowi, ułatwiając współdziałanie (interoperacyjność) instytucji i służb odpowiedzialnych za bezpieczeństwo. Planowanie cywilne w NATO (tzw. pięć ról CEP) polega na:

  • wsparciu cywilnym dla wojskowych działań Sojuszu wynikających z art. 5 Traktatu Waszyngtońskiego (obrona kolektywna);
  • wsparciu działań reagowania kryzysowego nie wynikających z art. 5;
  • wsparciu władz danego kraju na wypadek nagłego zdarzenia o charakterze cywilnym;
  • wsparciu władz danego kraju w obszarze ochrony ludności na wypadek użycia czynników masowego rażenia (CBRN);
  • współpracy z partnerami.

 

Rola RCB

Rola i znaczenie zarządzania kryzysowego i planowania cywilnego są podkreślone w kluczowych dokumentach sojuszniczych: Koncepcji Strategicznej NATO (pochodzącej z listopada 2010 r. i przyjętej w Lizbonie) oraz ustaleniach Rady Północnoatlantyckiej (w Newport w Walii we wrześniu 2014 r. i w Warszawie w lipcu 2016 r.) . Od początku 2014 r. podstawą dla działań podejmowanych w ramach planowania cywilnego przez  wyspecjalizowane struktury NATO, czyli  Komitet Planowania Cywilnego (Civil Emergency Planning Committee – CEPC) oraz podległych mu czterech Grup Planistycznych, są Wytyczne Polityczne sięgające roku 2017 (2014 – 2017 Political Guidance for Civil Emerging Planning), dwuletnie programy pracy CEPC w formacie sojuszniczym (2014 – 2015 Work Programme in Allied Format) oraz analogiczny program wspólny dla sojuszników i państw partnerskich (2014 – 2015 Work Programme in EAPC Format) a ponadto dwuletnie programy prac poszczególnych Grup. Są one jednak aktualizowane w taki sposób, by w sferze cywilnej jak najpełniej dostosować się do decyzji sojuszniczych podejmowanych przez państwa w dziedzinie wojskowej w trakcie realizacji przyjętego w Walii i poszerzonego w  Warszawie Planu na rzecz Zwiększenia Gotowości (RAP).

W Wytycznych Politycznych potwierdza się zarówno (przywołane powyżej) role NATO jak i zadania sojuszniczych struktur planowania cywilnego przy realizacji trzech zasadniczych zadań (misji) NATO, czyli obrony kolektywnej (tak istotnej w obliczu ujawniających się nowych zagrożeń), zarządzania kryzysowego oraz współpracy w zakresie bezpieczeństwa z różnymi państwami partnerskimi. Wytyczne Polityczne przewidują jako główne zadania: budowanie zdolności cywilnego zarządzania kryzysowego, wzmocnienie zintegrowanego planowania cywilno-wojskowego w wypadku zdarzeń kryzysowych a także współpracę z cywilnymi ekspertami z państw członkowskich (służącymi radą również sojuszniczym strukturom wojskowym). Zakłada się, iż realizacja tych zadań wymagać będzie więcej i intensywniejszych szkoleń i ćwiczeń, tak aby zapewnić Sojuszowi Północnoatlantyckiemu gotowość operacyjną nie tylko w wymiarze wojskowym lecz także cywilnym.

Dyrektor Rządowego Centrum Bezpieczeństwa (względnie upoważniony przez niego przedstawiciel) reprezentuje stronę polską na odbywających się dorocznie sesjach plenarnych Komitetu ds. Planowania Cywilnego (Civil Emergency Planning Comittee, – CEPC), najwyższego organu NAT0 ds. planowania cywilnego. Komitet ten, podporządkowany bezpośrednio Radzie Północnoatlantyckiej ( North Atlantic Couincil – NAC),  koordynuje planowanie cywilne w różnych obszarach, w tym np. w sytuacji, kiedy potrzebne okazałoby się wsparcie dla działań wojskowych, zamachu terrorystycznego z użyciem środków masowego rażenia (CBRN) albo ataku cybernetycznego.

CEPC kieruje pracami czterech wyspecjalizowanych Grup Planistycznych:

  • Grupa ds. Ochrony Ludności (Civil Protection Group – CPG);
  • Grupa ds. Transportu (Transport Group – TG);
  • Grupa Zasobów Przemysłowych i Usług Komunikacyjnych (Industrial Resources and Communications Group – IRCSG);
  • Grupa ds. Zdrowia Publicznego, Rolnictwa i Żywności (Joint Health, Agriculture and Food Group (JHAFG).

Rządowe Centrum Bezpieczeństwa deleguje swego przedstawiciela do prac w CPG. Prace w tej Grupie koncentrują się na kwestiach związanych z ochroną ludności, a także infrastruktury krytycznej w różnych możliwych groźnych sytuacjach, w tym na wypadek klęsk żywiołowych i awarii technicznych, użycia środków chemicznych, biologicznych, promieniotwórczych, rakietowych, a także możliwych konfliktów i kryzysów wywołanych np. nieprzyjaznymi działaniami hybrydowymi. Tak szeroki wachlarz zagadnień wymaga systematycznego monitorowania różnych aspektów bezpieczeństwa europejskiego. Odpowiednie polskie ministerstwa i instytucje biorą natomiast udział w pracach trzech pozostałych Grup. CEPC stara się o to, by tematyka ich prac uwzględniała w stosownym zakresie aktualne priorytety całego Sojuszu i aby współpracowały one pomiędzy sobą. Obecnie takim najważniejszym zadaniem w pracach jest wspomaganie państw sojuszniczych, aby dbały one o odporność na różnego rodzaju zagrożenia zgodnie z wymową jednego z dokumentów warszawskiego Szczytu NATO, czyli „Deklaracji na rzecz odporności”.

Centrum Operacyjno-Analityczne RCB współuczestniczy w systemie obiegu informacji Euro-Atlantyckiego Centrum Koordynacji Reagowania na Katastrofy (Euro-Atlantic Disaster Response Coordination Centre – EADRCC), które jest nadzorowane również przez CEPC. RCB jest odbiorcą pilnych informacji i raportów EADRCC jako punktu koordynacji pomocy międzynarodowej.  Działa on przez cały tydzień i 24 godziny na dobę, by w razie potrzeby  wesprzeć w potrzebie państwo członkowskie, partnerskie czy inne, którego ludność ucierpiała w wyniku skutków klęski czy katastrofy. Wychodzi się z założenia, iż siły i środki przeznaczone na ochronę ludności na czas wojny mogą być użyte również na wypadek katastrof naturalnych i awarii.

 

Ćwiczenia zarządzania kryzysowego

Bardzo ważnym elementem współpracy RCB z NATO oraz innymi państwami członkowskimi są sojusznicze ćwiczenia zarządzania kryzysowego (Crisis Management Exercise – CMX). Są to cykliczne ćwiczenia, doskonalące mechanizmy konsultacji i kolektywnego podejmowania decyzji przez ośrodki decyzyjne w państwach członkowskich NATO oraz polityczne i wojskowe struktury Sojuszu w sytuacjach przewidzianych art. 4 i 5 Traktatu Waszyngtońskiego. Ćwiczenia CMX przeprowadza się w oparciu o scenariusz na ogół hipotetycznej sytuacji kryzysowej. Mają one charakter aplikacyjny, czyli odbywają się bez zaangażowania realnych sił i środków. Rządowe Centrum Bezpieczeństwa pełni funkcję krajowego koordynatora ćwiczeń CMX.

 

System reagowania kryzysowego

Rządowe Centrum Bezpieczeństwa jest też punktem kontaktowym przy wymianie informacji w ramach Systemu Reagowania Kryzysowego NATO (NATO Crisis Response System – NCRS), stanowiącym jeden z kluczowych elementów szybkiego i sprawnego funkcjonowania Sojuszu w różnych sytuacjach i wspomagającym podejmowanie decyzji. Główny cel, dla którego system został ustanowiony i jest doskonalony,  to zapewnienie skoordynowanych, spójnych działań państw członkowskich w zapobieganiu i reagowaniu na zagrożenia. NATO prowadzi taką politykę i podejmuje takie działania, by możliwie nie dopuścić do powstania kryzysu; ale jednocześnie czyni przygotowania,  by w sytuacji kryzysowej móc skutecznie reagować.

System Reagowania Kryzysowego NATO ma zastosowanie zarówno w przypadku operacji prowadzonej z mocy art. 5 Traktatu Waszyngtońskiego jak również w przypadku operacji spoza art. 5 (operacje reagowania kryzysowego poza obszarem Sojuszu). System przyczynia się do wzmocnienia współpracy cywilno–wojskowej. Uzupełnia inne sojusznicze systemy jak: System Ostrzegania Wywiadowczego NATO (NATO Intelligence Warning System – NIWS), System Planowania Operacyjnego NATO (NATO Operational Planning System – NOPS) oraz System Planowania Cywilnego (Civil Planning System – CPS). W wybranych elementach NCRS i w ograniczonym zakresie mogą w nim uczestniczyć różne państwa partnerskie.

NCRS składa się z pięciu komponentów:

o    Opcje Zapobiegania (Preventive Options): Jest to katalog przedsięwzięć, jakie mogą zostać podjęte zarówno przez poszczególne państwa członkowskie jak i Sojusz (np. przez Sekretarza Generalnego) w początkowej fazie kryzysu. Działania te mają charakter zapobiegawczy i ostrzegawczy, a ich podstawowym celem jest niedopuszczenie do rozwoju i rozprzestrzenienia się kryzysu. Opcje zapobiegania obejmują przedsięwzięcia o charakterze dyplomatycznym, ekonomicznym i wojskowym.

o    Środki Reagowania Kryzysowego (Crisis Response Measures): Jest to ponad 200 zaplanowanych zawczasu zestawów działań, które w przypadku kryzysu, po zaakceptowaniu przez Radę Północnoatlantycką (NAC), mogą zostać zrealizowane przez państwa członkowskie i/lub sojusznicze dowództwa. Zadania określone w ramach Środków Reagowania mogą mieć na celu zarówno przygotowanie i podniesienie gotowości jak również reagowanie w przypadku wystąpienia sytuacji kryzysowej. Zostały one pogrupowane w następujące obszary tematyczne: zasoby osobowe, wywiad, kontrwywiad, ochrona wojsk, operacje ogólne, operacje lądowe, operacje powietrzne, operacje morskie, operacje psychologiczne, walka radioelektroniczna, meteorologia/oceanografia/hydrografia, obrona przed bronią masowego rażenia, logistyka, zasoby nuklearne, gotowość sił zbrojnych, łączność i informatyka, infrastruktura krytyczna, ochrona ludności cywilnej, informowanie publiczne.

o    Przeciwdziałanie Zaskoczeniu (Counter Surprise): Chodzi o działania obronne podejmowane zarówno w sferze wojskowej jak i cywilnej w momencie otrzymania informacji o możliwym ataku lub w przypadku ataku. Mają one na celu zapewnienie przetrwania siłom zbrojnym, umożliwienie im skutecznego działania oraz wzmocnienie ochrony instytucji cywilnych i wojskowych jak również ludności cywilnej oraz infrastruktury.

o    Przeciwdziałanie Agresji (Counter Aggression): Są to działania podejmowane przeciwko wrogim państwom i ich siłom zbrojnym w przypadku ataku zbrojnego na terytorium państwa członkowskiego NATO lub jego siły zbrojne.

o    Stopnie Alarmowe (NATO Security Alert States): Mają one na celu ujednolicenie działań podejmowanych w ramach Sojuszu w przypadku zagrożenia atakiem terrorystycznym lub sabotażem. W zależności od skali zagrożenia może być wprowadzony jeden z czterech stopni alarmowych:

  • ALPHA – w sytuacji ogólnego zagrożenia możliwością ataku terrorystycznego lub aktu sabotażu;
  • BRAVO – w sytuacji zwiększonej możliwości ataku;
  • CHARLIE – w sytuacji, kiedy doszło do incydentów lub uzyskano informacje, że atak jest w najbliższym czasie prawdopodobny;
  • DELTA – w sytuacji, kiedy wiadomo, że atak może nastąpić w najbliższym czasie a jego prawdopodobieństwo jest wysokie.

Zadania realizowane w ramach poszczególnych komponentów określono szczegółowo w Instrukcji Systemu Reagowania Kryzysowego NATO (NATO Crisis Response System Manual – NCRSM). W Polsce zadania wynikające z Instrukcji NATO są realizowane m.in. w ramach Zarządzenia nr 163 Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 grudnia 2016 r. (sporządzanego zgodnie z art. 7 ust. 4 ustawy o zarządzaniu kryzysowym). Prezes Rady Ministrów – z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych – określa w drodze zarządzenia wykaz przedsięwzięć i procedur systemu zarządzania kryzysowego z uwzględnieniem zobowiązań wynikających z członkostwa RP w Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego a także organy odpowiedzialne za ich uruchamianie.

Swoje zadania we współpracy z NATO Rządowe Centrum Bezpieczeństwa spełnia, współpracując z wieloma ministerstwami, w tym MSW, MAiC, MSZ, MON i Siłami Zbrojnymi, a także z Przedstawicielstwem RP przy NATO.

WAŻNE LINKI:

Dokumnety Szczytu NATO w Warszawie na stronach internetowych MSZ I MON